یکشنبه بیست و سوم مرداد 1390

برای احساسی ناب

بعضی وقت ها به هر چیزی که دست دراز می کنی تا باعث خوشحالی تو بشه چیز زیادی اطرافت نیست یا بهتر بگم ادم های زیادی کنارت نیستند آدم های زندگی ما نه اینکه آدم های خوبی نباشند مشکل اینجاست که همه  خیلی مختص خودشون و زندگیشون شدند این روزها، پس به ناچار به داشته های خودت میرسی به باورهایی که روزی براش تلاش کردی و اونها رو ساختی و درمانده آدمیه که هیچ باوری نداشته باشه در این موقعیت ها  .
همیشه باید یه جاهایی باشه که وقتی اونجایی احساس ناب انسان بودن داشته باشی همیشه باید باورهایی ته دلت اینقدر راسخ باشه که برای از دست ندادن اونها تلاش کنی .
این روزها باورهای من امیدهایی که هنوز کم رنگ نیستند باعث حرکت من شدند وگرنه روح من زیر بار این همه سکون حتما ترک بر می داشت .
می نویسم به امید روزهایی که خواهد آمد و لبخند می زنم برای باورهای هنوز باقی مانده ی اعماق قلبم .

هنوز شادم و ادامه راه همچنان برای من زیباست .

نوشته شده توسط پگاه امینی در 13:10 | | لينک به اين مطلب